Pod presją
jak stare zardzewiałe zawiasy
- zębów


Na piedestale
bardziej kruchym niż najdrobniejszy obłok materii odchodzącej w niebyt
- marzeń


Niemocy
burzącej
- mojej


Na szczycie
wznoszącym się ponad najbardziej niechlubne wspomnienia
- niepowodzeń


Lśnieniu
tysiącem promieni przeszywających moją głowę po połówce czystej
- twoim


W pół drogi
gdzie czas mniej odważy się znaczyć niż przespane dotąd dni
- ku sobie


Do prawdziwości
gdy każda wytyczona drogo nie jawi się jako ta właściwa
- dążeniu


Witając Ciebie
do końca znienawidzona pojawiająca się od niechcenia
wtedy tylko kiedy sama chcesz pukasz do mych uczuć drzwi
- ty moja


Gładkie, miękkie twarze dzieci
postulujące usuń się w cień teraz nasz czas
- moich


Ład
chcący podporządkować moje życie schematowi
- pozorny


Wrażliwość moja
każąca w każdym najszczerszym odruchu dostrzec dzieło szatana
- niedoskonała


Czekanie by stać się
ostatnią barierą chroniącą moich maluczkich
- pierwszą linią